Terwijl vrouwen deelnamen aan uitvoeringsrituelen in veel culturen, legde formeel theater in de Westerse traditie eeuwenlang strenge beperkingen op. De weg naar het professionele podium was lang en ongelijk:
In 5e-eeuwse Athene werden vrouwen uitgesloten van de dramatische feesten ter ere van Dionysos. Mannelijke acteurs speelden alle rollen, reflecterend een samenleving die vrouwen tot de huissfeer beperkte en hun openbare optreden zag als bedreiging voor de burgerlijke orde.
Naarmate de kerk dominant werd, werd theatervertoning vaak als zondig beschouwd. Klerus controleerde cultureel leven, en vrouwen's publieke optreden werd geassocieerd met onzedelijkheid, effectief hun stemmen dempend in liturgische en mysterieuze spelen voor eeuwen.
Stadig begonnen vrouwen te verschijnen in religieuze dramas en mysterieuze spelen, met name in rollen als de Maagd Maria. Deelname bleef echter beperkt, strak gecontroleerd en vaak gesegregeerd.
Humanistische idealen die individueel talent vieren, de opkomst van professionele toneelgezelschappen (zoals Commedia dell'arte trupjes), en de populariteit van hofvertoningen creëerden nieuwe openingen. In de 17e eeuw – gemarkeerd door figuren als Margaret Hughes in Engeland (vaak aangehaald als eerste professionele actrice op het Restauratietoneel) – wonnen vrouwen acceptatie als professionele uitvoerders door heel Europa, hoewel ze nog steeds te maken kregen met loonverschillen, rolbeperkingen en sociaal stigma.
Deze barrières stonden uit miteinander verweven sociale normen, godsdienstige leerstellingen en culturele houdingen die alleen langzaam naar inclusiviteit schuifden.