De Zesdelige Structuur van Oud-Griekse Tragedie
Klassieke Griekse tragedie volgde een rigoureuze formele architectuur, wisselend gesproken episodes met koorzangen. Aristotle schetst dit in de Poetics:
- Prologos: Opening expositie; een godheid of personage zet de scène en achtergrond.
- Parados: Koor treedt de orchestra in, zingend en dansend; vestigt stemming en thema.
- Episodes: Hoofddramatische scènes – dialoog en actie tussen acteurs (meestal 3–5 episodes).
- Stasima: Koorzangen tussen episodes; commenteren op actie, bieden reflectie, markeren tijd.
- Exodos: Finalescène; resolutie, vaak met boodschappersspraak of goddelijke interventie.
- Afsluitende Ode (Kommos): Koor verlaat zingend; finale morele of emotionele resonantie.
Deze structuur balanceerde individuele handeling (episodes) met gemeenschappelijke stem (koor), creërend een ritmische spanning tussen gebeurtenis en reflectie die het genre definieert.