In Becketts Waiting for Godot dragen Vladimir (Didi) en Estragon (Gogo) twee items die visuele metaforen worden voor hun bestaan:
Verschillende stijlen, zelfde functie – ze bedekken hoofden die wachten, denken en wonderen. De hoeden symboliseren de gedeelde toestand van verwachting, de rituelen die we uitvoeren om tijd door te brengen, de waardigheid waar we aan vasthouden.
Laarzen verankeren hen (letterlijk) in lijden. Ze zijn de prijs van lopen, wachten, uithouden. Samen destilleren hoeden en laarzen het stuk: twee figuren, hoofden bedekt, voeten geschod, opgeschort tussen hoop en niets.