In de Elizabethaanse tijd, toen William Shakespeare zijn stukken schreef, droegen acteurs een verscheidenheid aan kleding afhankelijk van de rollen die zij vertegenwoordigten. Kostuums weerspiegelden de sociale status, het geslacht en de culturele achtergrond van elk personage.
Mannelijke acteurs droegen doorgaans dubletten – gepaste jassen die tot de taille reikten – vaak gemaakt van rijke stoffen zoals fluweel of zijd en versierd met borduur of kant. Ze droegen ook kousen (strakkittende kousen die de benen bedekten) en kniebroeken (korte broeken). Schoeisel bestond uit laarzen of schoenen.
Vrouwenkostuums waren meer uitgebreid. Actrices (gespeeld door jongens of jonge mannen) droegen rokken – lange jurken die de vloer bereikten – gemaakt van fijne stoffen zoals zijd of satijn en versierd met juwelen of borduur. Eronder droegen ze onderrokken (onderrokken) en corsetten om de taille te vormen. Schoeisel omvatte schoenen of slippers.
Bij het vertolken van personages uit andere culturen, droegen acteurs kleding die passend was voor die cultuur. Romeinse personages droegen bijvoorbeeld toga's, terwijl Turkse personages tulbanden droegen.
Over het algemeen vertegenwoordigde de kleding die acteurs droegen in Shakespeares stukken visueel de sociale status van hun personages. Rijke personages verschenen in meer uitgebreide kleding dan arme personages, en culturele kleding hielp om vreemde rollen te onderscheiden.