Acteurs in de Lord Chamberlain's Men (later de King's Men) gebruikten een gesofistikeerde toolkit van vocale en fysieke technieken afgestemd op de Globes openluchtruimte en sociaal gemengde publiek.
Shakespeare schreef fonetische aanwijzingen voor nationale/regionale identiteiten: Fluellens Waalse spraakpatronen in Henry V, de Schotse heren in Macbeth, de Ierse kapitein Macmorris in Henry V. Acteurs zouden herkenbare accenten hebben gebruikt—cruciaal voor een publiek dat dagelijks diverse dialecten hoorde in Londons straten.
Acteurs waren aandeelhouders, getraind in schermen, dansen, zingen, en uit het hoofd leren van enorme repertoire (20+ stukken in rotatie). Dit creëerde een presentatieve, declaratieve stijl—meer retorisch dan modern naturalisme, gebouwd voor de Globes unieke architectuur en communautaire energie.