Shakespeare's canonische stukken volgen overwegend een vijf-aktenstructuur afgeleid van Horatius via Renaissance-theorie – niet het vier-aktenmodel dat later de 19e-eeuwse 'welgemaakte' drama domineerde.
Uitzonderingen bestaan – The Merry Wives of Windsor heeft vier akten, en sommige vroege quarto's variëren – maar de Folio-teksten standaardiseren op vijf. De 'vier-akten' verwarring stamt waarschijnlijk uit latere theaterconventies, niet uit Shakespeare's praktijk.