Elizabethaanse schouwburgen waren geen stille tempels van kunst. De 'groundlings' staand in de yard waren volksgeluid, fysiek, en volledig ongefilturd in hun reacties.
De acteurs voelden deze energie direct. Een toneelschrijvers succes hing af van het lezen van de stemming van de yard in realtime. Shakespeare schreef voor een publiek dat terugpraatte, en de stukken dragen de sporen van die dialoog—monologen die stilte eisen, klokkenscènes die rowde participatie uitnodigen, momenten gecalibreerd om opschrik of lach te provoceren.
De groundlings waren geen toeschouwers; ze waren medewerkers.