Lady Macbeth is de ontsteking van het stuk. Na het lezen van Macbeths brief grijpt ze direct de kans op de kroon en het tekortkoming van haar man: "te vol van de melk van menselijke vriendelijkheid." Ze drijft de moord op Duncan met een angstaanjagende focus, obsessief gericht op het worden van koningin – niet voor Macbeth, maar voor zichzelf.
Initieel ruthloos ("ontman me hier"), slaapt ze later door een schuldgemaniifesteerde hel, obsessief wassend van onzichtbaar bloed. De vrouw die beval "een beetje water reinigt ons van deze daad" wordt de vrouw die haar handen niet schoon kan krijgen. Haar waanzin is geen zwakte maar de terugkeer van het onderdrukte – de morele wet die ze probeerde uit te roeien.
Ze verlicht tegenstrijdigheid: ambitie versus voorgeschreven vrouwelijkheid, ruthloosheid versus kwetsbaarheid, agency versus bezetting. Ze is noch monster noch slachtoffer maar een vrouw die de enigste macht die haar beschikbaar was in een patriarchaal hof wapenstelde – en erdoor vernietigd werd.
Katalysator voor het plot; verlichting van de centrale thema's van het stuk: macht, ambitie, schuld, gender, het bovennatuurlijke. Zonder haar blijft Macbeth een loyale thane.
Koue manipulator → gepeinigde, schuldgeteisterde slaapwandelaar → zelfmoord (off-stage, gerapporteerd). Haar traject spiegelt Macbeths maar in omgekeerde richting: hij verharde; ze disintegreert.
Lady Macbeth daagt gendernormen uit terwijl ze de gevolgen van ongeremde ambitie illustreert. Ze blijft theaters meest boeiend portret van een vrouw die haar voorgeschreven rol weigert – en de prijs van die weigering.