In commedia dell'arte waren kostuums geen decoratieve extra's — ze waren essentiële visuele afkortingen. Elk standaardpersonage had een gestandaardiseerde, onmiddellijk herkenbare outfit die identiteit, status en rol op een oogopslag vermittelde, wat het genre's snelle, improvisationele vertellen mogelijk maakte.
Uitgebreide, consistente kostuums mogelijkden directe herkenning van Arlecchino, Pantalone, Colombina, en de rest van de trupp.
Pantalone's rijke fluweel en goud versus Arlecchino's gelapte, diamant-gepatterneerde lompen signalen direct rijkdom versus slavernij.
Brighella's gestreepte bediendentuniek; Il Dottore's academische robe; Capitano's militaire pluimen — elk kostuum kondigt de personage's maatschappelijke functie aan.
Kleuren en motieven codeerden eigenschappen: rood voor passie, zwart voor kwaadwilligheid, maskers voor vaste persona's.
Pantalone's hakneusmasker; Pulcinella's ruggegraat; Arlecchino's vleermuis-achtige klapstok — allen versterkten fysieke komiek en karakteressentie.
Leren maskers fixeren de personage's emotionele basislijn, bevrijdend de acteur voor lichamelijke expressie en improvisatie.
Binnen het sjabloon voegden uitvoerders persoonlijke flair toe, houdend voorstellingen vers over eeuwen van uitvoering.
Kortom, kostuum was karakterisatie in commedia dell'arte — een visuele taal die het genre's snelheid en helderheid mogelijk maakte.