De vraag verward een literair middel met een leesteken. In Macbeth's "Is this a dagger which I see before me?" monoloog (akt 2, scène 1) gebruikt Shakespeare apostrof als retorisch figuur – adresseren van een afwezige of onbezielde entiteit alsof aanwezig en gevoelig. Macbeth spreekt tot de gehallucineerde dolk, beveelend, vraagend, smeekend.
Er is geen speciaal gebruik van apostrof als leesteken (') in deze toespraak buiten standaard verkortingen ("o'er," " 'tis"). De kracht ligt in de retorische apostrof: een schuldige geest die haar moordlust projecteert op een fantoomwapen, dan haar eigen creatie ondervraagt.
De dolk is geen rekwa; het is een psychische externalisatie. Macbeth's adressering ervan onthult een bewustzijn barstend onder het gewicht van voorbedachte moord op een koning.