De Brontë-zusters (Charlotte, Emily, Anne) schufen vrouwelijke protagonisten die de tijdsgebonden keuze weigerden: huishoudelijk engel of gevallen vrouw. Zij zijn subjecten – actoren in hun eigen verhalen – op drie consistente manieren.
Deze vrouwen kiezen voor principes boven zekerheid.
Ze zijn geen engelen of demonen. Woede, jaloezie, erotische verlangde, intellectuele trots. Jane's "rode kamer" trauma vormt haar volwassenheid. Catherine Earnshaw's fragmentatie ("Ik ben Heathcliff") ontwijkt morele categorisering. Interieuriteit wordt met ongekende diepgang weergegeven.
De Brontës bekritiseren het patriarchaat niet door polemiek maar door geleden gevolgen. Deze personages blijven verrassend omdat ze weigeren gereduceerd te worden.