Shakespeare geeft de "ruwe handwerkers" namen die hun ambachten woordspelend weerspiegelen – zachtzinnige satirische weerkaatsing van ambachtsidentiteit die het spel-in-spel in materiële werkelijkheid verankert.
Quince: Een fruit, maar ook "quoin" (hoeksteen/wig in timmerwerk). Als de groepsleider "vierkant" hij de productie – organiseert, rollen toewijst, regieert. Het kweeperfruit werd gebruikt in bewaarmiddelen – Quince "bewaart" de coherentie van het spel.
Bottom: De houten cylinder waarop garen gewonden wordt in weven. Ook "bottom" = bil (ezelgrappie: hij krijgt een ezelshoofd). "Nick" = duivel (Old Nick) of "nick" (kerf/snede). Een wever zittend aan zijn weefstoel werkt aan zijn "bottom" – beroepswoordspel gevleugeld.
Fluit: Blasinstrument dat balg vereist. Fluit herstelt balgen – hij herstelt de ademgever. Ironie: hij speelt Thisbe (vrouw) met een hoge, piepende stem – als een fluit. "Francis" = vrij/Fraai; "fluit" = fallisch (Elizabethaans slang) – sikkellag.
Snuit: Dierneus; ook de uitloop van een ketel/lanter – een bliksmid herstelt metalen uitlopen. "Tom" = iedereen. Snuits rol: Muur (vingers uit elkaar als "krui") – zijn lichaam wordt een structurele opening, als een herstelde pottenuitloop.
Starveling: Kleermakers gestereotypeerd als dun, ondergevoed (zittend werk, lage loon). "Robin" = vogel (roodborstje) of Puk-figuur. Speelt Maanschijn (lanter op hoofd) – een "starveling" licht, bleek en dun.
Namen verankeren het spel-in-spel in materiële werkelijkheid: dit zijn werkers, geen acteurs. Hun onbehendigheid (gemiste cues, letterlijkheid) contrastert met hun oprechte arbeid. De naam-woordspelen eren hun ambachten terwijl ze hun pretenties bespotten – Shakespeares democratische humor.