Macbeth's Schurkery In De Laatste Acten: Vijf Sleutelpassages
Aan het einde van het stuk heeft Macbeth elk spoor van tragische heldhaftigheid afgeworven. Deze passages bevestigen zijn schurkery:
- 5.3.19–20 — Verlamming Voor Gruwel:
"I have supp'd full with horrors; / Direness, familiar to my slaughterous thoughts, / Cannot once start me."
Gruweltaak is routine. Geweten is gecauteriseerd.
- 5.5.17–28 — Nihilistische Wanhoop:
"Tomorrow, and tomorrow, and tomorrow..."
Leven is "a tale / Told by an idiot, full of sound and fury, / Signifying nothing." Geen verlossing gezocht. Alleen entropie.
- 5.7.15–16 — Weigering Eerlijke Dood:
"Why should I play the Roman fool, and die / On mine own sword?"
Hij wijst Stoïsche zelfmoord (Brutus, Cato) af. Hij zal vechten – wanhopig, in de knel, schurkachtig tot het laatst.
- 5.8.27–28 — Gegijzelde Weerstand:
"I'll not fight with thee." (Tegen Macduff, vecht toen hij in de knel zit.)
Geen eer. Alleen overlevingsinstinct ontdaan van waardigheid.
- 4.1.146–149 — Slachting Van Onschuldigen:
"The castle of Macduff I will surprise; / Seize upon Fife; give to the edge o' the sword / His wife, his babes, and all unfortunate souls / That trace him in his line."
Beveelt moord op kinderen. De grens die geen tragische held overstijgt.
De Oordeel
Dit zijn geen woorden van een gevallen held. Ze zijn de woorden van een tyrant die kinderen doet doden, zinloosheid omarmt, en verzet sterven. Shakespeare haalt alle ambiguïté weg. Macbeth kiest voor schurkery – en het stuk noemt het bij naam.