De drie heksen in Macbeth zijn geen puur supernatuurlijk decor – ze zijn de katalytische machinerie van het stuk. Hun verschijningen structureren de tragedie's psychologische architectuur.
Ze begroeten Macbeth met twee waarheden (Thane van Glamis, Thane van Cawdor) en één voorspelling (Koning hierna). De geverifieerde voorspellingen legitimeren de ongeverifieerde. Banquo's linie-voorspelling ("Gij zult koningen krijgen, hoewel gij geen zult zijn") plant de dynastische dreiging die Macbeth dwaalt.
De verschijningen – gewapend hoofd (Macduff), bloedig kind ("geen van vrouw geboren"), gekroond kind met boom (Birnam Wood) – zijn technisch waar maar strategisch bedrieglijk. Macbeth hoort onkwetsbaarheid; het publiek hoort ondergang. De heksen equivoceren; Macbeth gelooft.
Ze vertegenwoordigen:
Shakespeare is helder: de heksen loceren; Macbeth kiest. Ze dwingen niet. Hun kracht is suggestief, niet dwingend. De tragedie is Macbeth's – zijn ambitie, zijn mislezing, zijn morele instorting.
De heksen zijn de duisternis die de man onthult. Zonder hen was Macbeth misschien een loyale thane gebleven. Met hen wordt hij moordenaar – en het stuk wordt een meesterwerk.