Maori tikanga (gebruiken) zijn levende tradities die whanaungatanga (verwantschap), manaakitanga (gastvrijheid) en kaitiakitanga (bewaarschap) versterken. Zes kernpraktijken:
Gestructureerd protocol voor het welkomen van manuhiri (bezoekers) op een marae (gemeenschappelijke ontmoetingsplaats). Omvat wero (uitdaging), karanga (roep), whaikōrero (toespraken), hongi (neuzen aan elkaar drukken) en kai (gedeelde voedsel).
Uitgesproken om spirituele dimensies te erkennen, leiding te zoeken, deelnemers te beschermen of gelegenheden te heiligen (maaltijden, reizen, bouw, leren).
Krachtige groepsuitdrukking van identiteit, eenheid, uitdaging of viering. Combineert gesynchroniseerde beweging, zang en gezichtsuitdrukkingen (pūkana). Uitgevoerd bij welkomsten, afscheiden, sport, protesten.
Gestructureerde zelfvoorstelling die individu koppelt aan whakapapa (stamboom), iwi (stam), hapū (substam), maunga (berg), awa (rivier), marae. Vestigt identiteit en verbinding.
Meerdagse rouwproces op marae. Lichaam ligt in staat; bezoekers betonen respect door toespraken, waiata (lied), hongi. Benadrukt gemeenschappelijke rouw en spirituele overgang.
Geschenk (vaak geld, voedsel, taonga) gegeven door bezoekers aan gastheers, erkennende gastvrijheid en relaties volhoudend.