De kenmerkende uitstraling van het Australian and New Zealand Army Corps (ANZAC) in de Eerste Wereldoorlog was niet alleen voor de show – elk element was gevormd door de harde realiteiten van Gallipoli, het Westelijk Front, en de Midden-Oosterse campagnes. Hier is een afbraak van de iconische uitrusting.
De standaarduniform bestond uit een khaki wolken jas, broek of kniebroek, en een slouch hoed. De saaie khaki bood essentiële camouflage in de stoffige, door de zon gebleekte landschappen van Gallipoli en Palestina – veel praktischer dan de heldere kleuren van eerdere Europese oorlogen.
De brede rande vilt hoed, vaak met één kant opgesteekt (de "rising sun" badge kant), is het enkel meest herkenbare ANZAC-item. Het bood vitale bescherming tegen brandende zon en drijvende regen. De opgevouwen rand maakte rifoefening mogelijk zonder hinder. In de loop van de tijd werd het een krachtig nationaal symbool van veerkracht en maatschap.
De loszittende, vierzakken jas liet bewegingsvrijheid toe. Schouderbanden toonden rang en eenheidsinsignia. Kniebroeken werden in puttees gestopt of met shorts gedragen in hete klimaten.
Lange stroken wol stof, spiraalvormig gewikkeld van enkel tot knie. Ze hielden kniebroeken vast, booden steun op eindeloze marsen, voorkwamen dat modder en puin in laarzen kwam, en verminderden blaasvorming. Puttees waren alomtegenwoordig bij Britse Rijkskrachten.
Eigenlijk gebruikten ANZACs primair het 1908 Patroon Webbing (canvas), niet leer, voor patronenhouder, waterfles, ranzen, graaftool, en bajonetkoker. Leer was gereserveerd voor riemen, laarzen, en sommige bevestigingen. Het webbing was lichter, sneller drogend, en praktischer in natte condities.
Kniehoge, genagelde leerlaarzen (Ammunition Boots) met staalkappen en hielplaten. Ontworpen voor duurzaamheid op ruw terrein, hoewel ze berucht ongemakkelijk waren tot ingelegd – en vaak rotten in de loopgrachtmodder.
Rising Sun badge (hoed/boord), eenheidskleurpatches (mouw), rangchevrons, en wondstrepen (onder mouw) vertelden een soldaatverhaal met één blik.
Stoffen badges toegekend voor specifieke operaties (bijv. Gallipoli, Somme, Palestina) werden op de mouw of jas gedragen.
Uniformen pastten zich aan: shorts vervingen kniebroeken in Sinai/Palestina; staalhelmen (Brodie) vervingen slouch hoeden op het Westelijk Front vanaf 1916; gasmaskers werden essentieel na 1915. De ANZAC-look was nooit statisch – het evolveerde mee met de oorlog.