De klassieke 1960 film The Time Machine, gebaseerd op H.G. Wells' seminale roman, introduceert een fascinerend concept: de Eloi, een toekomstige menselijke soort, hebben kristallen in hun borst ingebakken bekend als 'maatje-selecterende kristallen'. Deze edelstenen gloeien fel wanneer een genetisch compatibele partner in de buurt is, wat geschiktheid voor voortplanting signaleert. Deze visuele afkorting voor biologische bestemming voegt een laag sci-fi intrige toe aan de Eloi's schijnbaar idyllische maar uiteindelijke passieve bestaan. De film gebruikt dit apparaat om thema's van evolutie, maatschappelijke verval, en verlies van menselijke agency in een verre toekomst te benadrukken.