In tegenspraak met occasionele fan-theorieën, kent The Hunger Games geen enkele, universele oogkleur toe aan de inwoners van Panem. Zowel Suzanne Collins' romans als de filmadaptaties tonen een populatie zo fenotypisch divers als elke echte samenleving – bruin, blauw, grijs, groen, hazel, en elke nuance daartussen komen voor in alle districten en het Capitol.
Deze diversiteit is opzettelijk. De narrative focus rust op klassestrijd, overleven en de psychologische tol van systemische onderdrukking, niet op fysieke uniformiteit. Elke claim dat alle burgers een specifieke oogkleur delen, voort uit fan-speculatie of verwarroing met andere franchises waar oogkleur factie, afstamming of magische vaardigheid signaleert (denk aan Divergent of Harry Potter). In Panem zijn ogen gewoon ogen – vensters naar karakter, niet markeringen van kaste.