In de Griekse mythologie spinnen, meten en snijden de Moiren — Clotho, Lachesis en Atropos — het levensdraad. Maar in Homerus' Ilias verschijnt "Moira" (enkelvoud) vaak als een apart, ontzettend concept: het toegewezen lot, de eindgrens die zelfs goden niet kunnen overschrijden.
Wanneer personages Moira aanroepen, confronteren ze de grenzen van handlungsmacht. Achilles weet dat zijn lot — vroege roem of lange onbekendheid — vaststaat. Hector voelt Moira's zwaarte tegenspoedend Achilles, verklarend "geen mens ontkomt aan zijn Moira eenmaal dat het gevat heeft." Het is niet zomaar de dood, maar de specifieke vorm van een lot: het moment, de manier, de betekenis.
Opvallend genoeg onderworpt Zeus zichzelf aan Moira. Als Sarpedon, zijn sterfelijke zoon, gedoemd is te sterven, overweegt Zeus hem te redden maar ziet toe: "Als ik hem spaar, zullen de andere goden hetzelfde voor hun favorieten doen." Moira is de kosmische orde die Olympiërs en sterfelingen bindt.
Moira transformeert De Ilias van oorlogskroniek tot tragedie. Helden streven, kiezen, woeden — maar de contour is voorgeprogrammeerd. De kracht van het gedicht ligt in het bekijken van majestueuze figuren die hun toegewezen endes met open ogen tegemoettreden, waardigheid verdienend niet door het lot te ontvluchten, maar door hoe ze het bewoonen.