Orpheus, zoon van de muze Calliope en Apollo (of Oeagrus), bezat een muzikaal gave die sterfelijke grenzen overschreed. zijn lier — geschenk van Apollo — kanaliseren goddelike harmonie, wat muziek een kracht van kosmische orde maakte.
Orpheus vertegenwoordigt muziek als logos — rationeel, ordeningsprincipe van het universum. Zijn kunst vermaakt niet alleen; het herstelt de harmonie die chaos verstoort. De mythe codeert de Griekse overtuiging dat muziek beschaving, geneest en het menselijke met het goddelijke verbindt.
Zijn kracht faalt alleen bij de drempel van vertrouwen (omkeren) en sterfelijkheid (zijn eigen dood door Maenaden). Zelfs goddelijk gegiftigde muziek kan menselijke twijfel of lot niet overrulen — een boeiende limiet op kunst's kracht.