Onder de weelderige Palais Garnier ligt een verrassend kenmerk: een kunstmatig meer, bekend als de Lac souterrain (ondergrondse meer). Dit ondergrondse waterlichaam was geen natuurlijke verschijning maar een bewuste ingenieursoplossing.
Gebouwd in 1875 tijdens de bouw van het operahuis, diende het meer als decoratievijver en boottocht voor toneelproducties. Het water leverde een reservoir voor hydraulische podiummachinerie en liet aquatische effecten toe in opera's en balletten – een vernieuwend theaterinnovatie van die tijd.
Naarmate podiumtechnologie evolueerde, nam het meer's praktische nut af. Gedurende de 20e eeuw werd het geleidelijk opgevuld, achterlatend alleen sporen van zijn bestaan. Vandaag huisvest de ruimte technische infrastructuur, hoewel het meer voortleeft in legende – beroemdste als de thuishaven van het Fantoom in Gaston Leroux' Het Fantoom van de Opera.
Hoewel niet meer toegankelijk, blijft het ondergrondse meer een fascinerend hoofdstuk in de architecturale en theatergeschiedenis van het gebouw.