Populaire cultuur onthoudt The Phantom of the Opera als een liefdesdriehoek. Maar aan het begin van het verhaal kiest Christine Daaé niet tussen mannen – ze kiest tussen stemmen.
Christine is een koormeisje met een conservatoriumdroom. Haar vader stierf met de belofte van de "Engel der Muziek." Wanneer een stem – mooi, eisend, onzichtbaar – begint haar te coachen door de muren van de Opéra, betwijfelt ze niet. Ze gehoorzaamt. Het is de vervulling van een vaderbelofte, geen romantische achterna.
Raoul (Vicomte de Chagny) is haar jeugdvriend. Hun romantiek ontbrandt nadat de Engel al haar beroepsmatige en psychologische loyaliteit geclaimd heeft. Raoul vertegenwoordigt veiligheid, normaliteit, de bovenwereld. De Engel vertegenwoordigt genialiteit, gevaar, de onderwereld.
Christine is niet passief. Ze onderhandelt. Ze confronteert. Ze onmaskert. Maar haar primaire drijfveer is artistieke validatie van een figuur die ze goddelijk gelooft. Raoul is het leven dat ze zou kunnen hebben; het Phantom is de kunstenaar die ze moet worden.
De musical's marketing centreert de driehoek. De iconische beeldvorming – masker, roos, boot – frameert romantiek. Maar Leroux's roman en Webber's score openen allebei met een meisje luisterend naar een stem in het donker. Dat is de ruggengraat van het verhaal.
Christine zoekt Raoul niet. Ze zoekt haar stem. Raoul vindt haar onderweg.