De term "sonate" verwijst naar een compositie voor solo-instrument of kleine kamergroep, geen orkestwerk. Historisch seen evolueerden sonates uit het Italiaanse "sonare" (klinken), om instrumentale stukken te onderscheiden van vocale cantates. Klassieke voorbeelden zijn Beethoven's 32 pianosonates, vioolsonates met piano-begeleiding, en Barokke triosonates voor twee melodie-instrumenten plus continuo. Terwijl een pianoconcerto een solist met orkest kent, en een symfonie het volledige ensemble inzet, laat een sonate's intieme schaal toe voor ingewikkelde dialoog tussen weinig stemmen. Dit onderscheid blijft fundamenteel in klassieke muziek-categorisatie.