Als grand opera monumentale koren, ballet-tussenvoeringen, historische reikwijdte, massive orkesten en staging vereist die het podium volkomen inslikt – dan is Giuseppe Verdi de Italiaanse soeverein ervan. Alle 26 van zijn opera's stonden op Italiaanse libretto's (zelfs Don Carlos, oorspronkelijk Frans, werd herschreven naar Italiaans), en daarheen definieerde hij wat "grand" in de Italiaanse operatraditie kon betekenen.
Overweeg het bewijs: Nabucco met zijn donderende Hebreeuwse koren; Aida, gecommissioneerd voor Caïro's operahuis, met zijn triomfmarsen en processionele spectakel; Don Carlos in zijn Italiaanse herziening, een uitgestreken tragedie van rijk en geweten; Otello en Falstaff, zijn Shakespeare-tweelingen, waar orkestrale kleur psychologische portretten wordt. Verdi schreef niet zomaar grand opera – hij was Italiaanse grand opera, de vorms emotionele capaciteit uitbreidend zonder ooit de melodische onmiddellijkheid te verliezen die het populair maakte.
Hij bewies dat grootheid niet koud hoeft te zijn, dat spectakel intimiteit kan dienen. In Verdi's handen wordt de massive koor een enkel kloppend hart; de ballet, een ademhaling voor de storm. Die synthese – schaal met ziel – blijft zijn handtekening.