De verwarring is begrijpelijk – beide namen beginnen met V, beide zijn Italiaans, beide zijn titanen. Maar Giuseppe Verdi (1813–1901) en Antonio Vivaldi (1678–1741) bezetten volledig verschillende galactische posities in het muzikale universum.
Vivaldi was een Barok meester, een priester bijgenaamd il Prete Rosso (de Rode Priester) om zijn haar. Zijn Four Seasons (1723) omvat vier vioolconcerten die natuur in klank schilderen – vogelgezwitser in "Lente", onweer in "Zomer", oogstdans in "Herfst", ijzige winden in "Winter". Het is instrumentale programmamusiek: geen zangers, geen podium, alleen een soloviool en strijkers die een verhaal vertellen door textuur en ritme.
Verdi behoort tot de Romantische eeuw, zeven decennia later. Zijn rijk is het operahuis: Rigoletto, Aida, Falstaff. Hij schreef voor stemmen – sopranen, tenoren, baritonen – omhulde door orkesten die meeademen met menselijk drama. Zijn muziek schildert geen seizoenen; het schildert ziel.
Verschillende eeuwen. Verschillende genres. Verschillende muzikale talen. Het enigste wat ze delen is een Italiaans paspoort en immortaliteit.