Het woord "pantomime" afgeleid van het Griekse pantomimos, betekent "nachmaker van alles." De kunstvorm traceert zijn linie direct naar de theatrale tradities van oud-Griekenland en Rome, waar solo-uitvoerders gebaar, beweging en masker gebruikten om mythologische verhalen uit te voeren voor grote publiek.
In Griekenland was de pantomimos een hooggeschoolde danser-acteur die alle personages in een verhaal uitbeelde door expressieve beweging en ritmische stappen, vergezeld door een koor en muziek. De Romeinen adopteerden en breidden de vorm uit, makend het een vast onderdeel van keizerlijke vermaak. Deze optredens waren vaak sensationeel, gewelddadige of erotische mythen uitbeeldend met virtueuze fysicaliteit.
Na de val van Rome overleefde pantomime in middeleeuwse mumming en commedia dell'arte tradities. In 18e-eeuws Engeland voegde het zich samen met harlequinade en sprookjes tot het seizoensgebonden, participatieve "panto" dat vandaag nog geliefd is. Toch blijft de kern: vertellen door het lichaam, zonder afhankelijkheid van gesproken tekst.
Van haar oude wortels tot haar moderne incarnaties, heeft pantomime zich als opmerkelijk aanpasbaar bewezen. Het absorbeert dans, muziek, acrobatiek en satire, makend het een uniek veerkrachtige theatrale taal — één die over culturen en tijden spreekt door de universele grammatica van gebaar.