"Once Upon a Time" is een beroemd gedicht van de Nigeriaanse dichter Gabriel Okara. Het verkent de pijnlijke botsing tussen traditionele Afrikaanse oprechtheid en moderne westerse huichelheid. De spreker beklagt hoe mensen hebben geleerd om "vele gezichten te dragen als jurken" – glimlachen zonder vreugde, handen schudden zonder hart.
Het gedicht contrasteert de herinnerde onschuld van het verleden ("once upon a time") met de dubbelzinnigheid van het heden. Het eindigt met een ontroerende smeekbede aan de zoon van de spreker: leer me weer lachen, hoe ik echt kan zijn. Het werk staat als een krachtige kritiek op performatieve sociale rituelen en een verlangen naar een verloren authenticiteit.
Let op: De oorspronkelijke vraag had geen context; deze samenvatting geeft de kernthema's en emotionele boog van het gedicht.