Mozart schreef niet het libretto voor Le Nozze di Figaro (De Huwe van Figaro, 1786). De tekst werd geschreven door Lorenzo Da Ponte (1749–1838), Italiaans dichter en hofdichter in Wenen.
Da Ponte bewerkte Pierre Beaumarchais' controversiële 1784-stuk La Folle Journée, ou Le Mariage de Figaro – een opvolger van De Barbier van Sevilla, verboden in Wenen om zijn anti-aristocratische satirische. Da Ponte zuiverde de politiek, hield de komiek, en vormde Italiaanse verzen die zingen.
Dit was de eerste van drie Mozart–Da Ponte-samenwerkingen – arguably de grootste componist-librettist-samenwerking in de operageschiedenis:
Mozart: Muziek – melodie, harmonie, instrumentatie, vocale karakterisatie, ensemble-architectuur.
Da Ponte: Tekst – drama, poëzie, personagesstem, linguïstische ritme.
Mozart zei bekenderwijs dat hij een dichter nodig had die "muziek begrijpt." Da Ponte was die dichter. De huwelijk van hun talenten leverde drie opera's op die 230+ jaar later repertoire-pilars zijn.