Gaston Leroux's 1910 roman The Phantom of the Opera verankert zijn gotische romantiek in een echt Parijsiers landmark: het Palais Garnier, het opulente operagebouw geïnnaugureerd in 1875 op de piek van Napoleon III's Tweede Keizerrijk. De architect, Charles Garnier, ontwierp een labyrint van ondergrondse ruimtes — kelder, repetitieruimtes, een massive cistern gevoed door de Grange-Batelière bron — die Leroux transformeerde in het schaduwrijk van het Spook.
Erik, het Spook, bewoont een verborgen appartement aan de oevers van de ondergrondse "meer" (in werkelijkheid een steenwandige reservoir gebruikt voor hydraulische toneelmachinerie). Toegang wordt verkregen via een netwerk van geheime gangen, valluiken en de beroemde "Loge Vijf" — de directeur's loge met een verborgen deur achter het rooster. De roman's late-19e-eeuwse setting laat Leroux het Palais Garnier's toenmalige high-tech gasverlichting, vliegsysteem en akoestiek benutten als zowel plotdevices als sferische textuur.
Andrew Lloyd Webber's 1986 musical en daaropvolgende filmadaptaties behouden het Palais Garnier's grandiositeit terwijl ze de ondergrondse wereld stiliseren. Het echte gebouw biedt nog steeds gidsde tours die de "Spook's loge" en de cistern benadrukken, zodat bezoekers kunnen staan waar fictie en architectuur verweven zijn.