Leonardo da Vinci's 'Mona Lisa' is een van de beroemdste westerse kunstwerken. Mona's beguilende glimlach en haar ongelooflijke realisme hebben kunstliefhebbers en critici eeuwenlang geïntrigeerd, en vrijwel elk portretschilder sinds Da Vinci's tijd heeft het schilderij bestudeerd voor inzicht in zijn benadering. Leonardo gebruikte veel verschillende olieschildertechnieken om dit meesterwerk te voltooien, waarvan hij sommige perfektionerde tot een graad die geen kunstenaar ooit had bereikt.
Verdaccio is een stijl van onderverf waar tonale waarden worden vastgelegd in een monochrome, groenachtig-grijze toon voordat er overheen geschilderd wordt. Verdaccio is bijzonder effectief voor realistische huidtinten in olieverf, omdat het het uiterlijk van aderen onder de huid en koele schaduwen vastlegt wanneer het later bedekt wordt met transparante roden en aardkleuren. Leonardo da Vinci is bekend om verdaccio in zijn werk te hebben gebruikt, zichtbaar in onvoltooide schilderijen zoals 'De Aanbidding der Magi'.
Sfumato, een Italiaanse term, vertaalt als 'verdwenen of verdampt'. In tegenstelling tot de Florentijnse school die hun onderwerpen zwaar outlineerde, perfektionerde Da Vinci de techniek van vervagen en verzachten van randen tot bijna onzichtbaar. Deze benadering verhoogt het realisme: Mona's gezicht buigt en vervaagt zacht in haar haar, en haar schouders ronden zacht af om in de achtergrond te verdwijnen. Om dit effect te bereiken, koos Da Vinci een uniform palet van halftone-kleuren en vermied de meest luminieuze verf voor heldere kenmerken. Door zware mixing lijkt het schilderij alsof het door een wolk rook bekeken wordt.
Glazuren was een andere techniek, naast de keuze van tonale palet, waarmee Da Vinci zijn sfumato-effecten en realisme bereikte. Glazuren is het aanbrengen van meerdere dunne, transparante verflagen over een al geschilderd oppervlak. Glazuren stelt een kunstenaar in staat om extrem subtiele kleur- en schaduwvariaties te bereiken, zonder harde randen en penseelstroken die afleiden van het realisme. Wetenschappers die de 'Mona Lisa' bestudeerden, vonden tot 30 glazurenlagen op delen van haar huid, sommige slechts enkele micrometers dik. Meerdere glazuren helpen ook de diepte in de achtergrond en schaduwgebieden te vergroten.
Leonardo da Vinci wordt toegeschreven het concept van chiaroscuro in de kunstwereld te hebben geïntroduceerd. Chiaroscuro is het gebruik van licht en donker om driedimensionale vormen te definiëren, waar toon en waarde domineren over kleur en tint. Hij kleedde zijn figuren in lichte kleding om ze te laten opvallen tegen de donkere achtergrond, creërend variatie in heldere en beschaduwde vormen. Leonardo bereikte een tooneenheid door elk gekleurd object binnen een beperkt bereik van waarden te houden, in tegenstelling tot andere kunstenaars die tint en contrast varieerden. Latere kunstenaars zoals Caravaggio brachten chiaroscuro tot extremen voor dramatisch effect, maar Da Vinci gebruikte de techniek zorgvuldig om zijn subtiele realisme te versterken.