In de jaren 1860 maakten olieverven een sprong voorwaarts, zij worden meer pastachtig. De nieuwe olies gaven de verf een andere beweeglijkheid op het doek dan vroeger in vloeibare vorm. De pastconsistentie maakte het makkelijker om gereedschappen als een paletmes te gebruiken bij het verplaatsen van verf op het doek. Deze vooruitgang gaf Pissarro de mogelijkheid om verf op het doek te manipuleren op manieren die zijn voorgangers niet konden. Pissarro gebruikte ook aquarelverf om zijn verbeelding van stads- of landschappen op het doek te brengen.
Pissarro gebruikte pastel, waarschijnlijk watergebaseerd, voor inspirerende beelden. Pastel wordt sinds de 16e eeuw door schilders gebruikt. Ze lijken op krijt, maar de kleuren zijn vergelijkbaar met de pigmenten in hoogwaardige verf. Pastel verschilt van verf in hoe het out; het houdt goed stand, zonder barstingen of verkleuring van het werk.
Pissarro was zeer bevlogen van landschappen, zoals blijkt uit verzamelingen van zijn werk. Titels als "In de tuin" en "Oogst te Montfoucault" getuigen hiervan. Hij schilderde ook talrijke stadsgezichten, dorpsscènes en plattelandsleven. Wat vredig en vrij is, leek een grote inspiratiebron voor Pissarro.