Moderne aerosol luchtverfrissers bestonden niet in Renaissance Engeland, maar mensen gebruikten tal van natuurlijke methoden om de alomtegenwoordige geuren van stedelijk en domestiek leven te bestrijden.
Vers of gedroogde lavendel, rozemarijn, munt, kamille, rozenblaadjes, en zoet woodruff werden op vloeren gestrooid, in kommen geplaatst, van balken gehangen, of in zakjes genaaid.
Wierook, myrrhe, benzoë, en storax verbrand in rookpannen of op houtskool – vooral in kerken en welvarende huishoudens.
Ceder, sandelhout, jeneverbes, en cipres verbrand of gebruikt in opbergkisten om linnen te parfumeren en insecten te weren.
Sinaasappels, appels, of citroenen bespik met kruidnagels, gedroogd – in kamers gehangen, op kettingen gedragen, of in kasten geplaatst. Het woord afgeleid van pomme d'ambre (appel van amber).
Gedestilleerde etherele oliën (roos, viooltje, jasmijn) gemengd met alcohol of olie basissen. Musk, ambergris, en sivet (dierlijke afscheidingen) waren gewaardeerde fixatie middelen voor de rijkdom.
Azijn geïnfuseerd met kruiden schoonde oppervlakken en neutralisatie keukengeuren. "Zoet water" (kruidendestillaten) verfriste linnen en huid.
Ramen en deuren openen – wanneer weer toeliet – bleef de effectiefste methode.
Regelmatig wassen met zeepkruid of loogzeep, dan drogen in zonlicht, voorziet fris-geurige beddengoed en kleding.
Ondanks deze inspanningen, leden steden als Londen onder open rioolstelsels, dierlijke afvalstoffen, beperkt wassen, en dichte overbevolking. Aangename geuren waren vaak een luxe laag op alomtegenwoordige achtergrondgeuren – een sensorische realiteit die Shakespeare's publiek intiem kende.