De woorden 'Griekse pottenbakkerij' roepen meestal de legendarische keramiek van de oudheid op. Vazen geglaazuurd in rood en zwart zijn direct herkenbare artistieke prestaties. Maar Griekse kunst bloeide voort lang na de successen van de oude tijden. Hoewel aanzienlijk minder bekend dan de beroemde amphora's uit de v.Chr. eeuwen, tonen Griekse pottenbakkerij tradities van de 18e eeuw bemerkenswaardige vakmanschap.
Pottenbakkerij, zoals beeldhouwkunst, bereikte zijn piek in Griekenland tijdens de oudheid. Met de komst van het christendom, domineerden Byzantijnse tendensen, die over het algemeen meer nadruk legden op kunstvormen zoals icoonen dan op beeldhouwkunst en pottenbakkerij. Echter, de 19e eeuw heraalde een terugkeer naar neoclassieke vormen, een trend die begon met het hernieuwde belangstelling in de oudheid dat domineerde tijdens de 18e eeuw. Als zodanig waren de vormen van Griekse pottenbakkerij uit de oudheid weer populair tijdens deze tijdperk.
De typen pottenbakkerij die populair waren in Europa in de 18e eeuw omvatten aardewerk (loodgeglazuurd en tin-geglazuurd), steenwerk, porselein (hard en zacht) en beenporselein. Aardewerk wordt meest geassocieerd met Griekse pottenbakkerij tradities. Dit type, met name de loodgeglazuurde variant, bestaat uit de rode basis die algemeen gezien wordt in Griekse pottenbakkerij.
Griekse pottenbakkerij van de 18e eeuw spande de jaren 1700 tot 1799. Het bestaat uit veel van dezelfde trends die de pottenbakkerij over het Europese continent domineerden tijdens deze eeuw.
Griekse pottenbakkerij van deze periode was vaak functioneel van ontwerp, in tegenstelling tot decoratief. Net als in het oude Griekenland, werd pottenbakkerij vaak gebruikt om items op te slaan zoals voedsel en drank.
Het bestaan van een Griekse pottenbakkerij traditie in de 18e eeuw, hoewel minor vergeleken met de prestaties van de oudheid, is belangrijk omdat het het bestaan van een actieve gemeenschap van ambachtslieden aantoont.