Filmemakers vertrouwen op een reeks tools om verhalen te vertellen, ritmes te vestigen, thematische punten te maken en andere doelen te bereiken met hun kunst. Onder deze filmtechnieken is de montage, de juxtaposities van beelden.
Volgens een glossarium van de Universiteit van Chicago, in de vroege geschiedenis van de film, gebruikten de Sovjets soms montage om ideologische statements te maken over kwestheden zoals regeringswreedheid. Ze gebruikten montage ook om kijkers een gevoel van fragmentatie of disharmonie te geven.
In Amerikaanse films is montage vaker gebruikt niet om een ideologie te bevorderen, maar om een verhaal te helpen vertellen, door te laten zien wat er in verschillende tijden en plaatsen gebeurde.
Montage kan gebruikt worden om spanning op te bouwen. Bijvoorbeeld, regisseur Alfred Hitchcock gebruikte montage in de bekende douchescène uit 'Psycho', snel snijdend van beelden van het slachtende mes naar beelden van Janet Leigh die in de douche schreeuwt, en het verhaal van de moord vertellend zonder het direct te tonen.
Filmemakers gebruiken soms montagesequenties om de verloop van tijd uit te drukken. Bijvoorbeeld, een filmmaker kan montage gebruiken om te onthullen wat een tiener deed toen haar ouders het huis voor een uur verlieten.
Bij het overgaan van één beeld naar een ander in montages, gebruiken filmemakers vaak dissolves of meervoudige belichtingen.