Vanaf de pre-Columbiaanse steden die door de Azteken werden gebouwd tot de daaropvolgende uitgestrekte landhuizen, heeft de Mexicaanse architectuur altijd een onderscheidende flair gehad. In het moderne México zijn er nog steeds sporen van grote steden die eeuwen geleden zijn gebouwd.
De Azteekse hoofdstad Tenochtitlan, gesticht in 1345 n.Chr., werd gebouwd op een eiland in het midden van het Texcocomeer. Het was verbonden met het vasteland door drie loopwegen en had een uitgebreid dijksysteem om hun zoetwatervoorraad te beschermen. Het huidige Mexico-Stad ligt op de ruïnes ervan.
Het einde van de 16e eeuw zag de bouw van massieve maar sober ontworpen gebouwen. In deze tijd werd de geleidelijke overgang van Spaans Gotisch naar Spaans Renaissance-architectuur gemaakt.
Deze vroege vorm van Spaans Renaissance-architectuur was gebaseerd op de ontwerpen van de Italiaanse Renaissance. Gebouwen werden gebouwd met gesculpteerde kolommen en gesmeed ijzerwerk werd in de ontwerpen geïntroduceerd.
De 17e en 18e eeuw werden gedomineerd door de barokke architectuurstijl. De kathedraal in Mexico-Stad is een voorbeeld van ultrabarok. De massieve structuur is een contrast in hoeken en bochten met elegant gesneden kolommen.
Tijdens de heerschappij van Keizer Maximilian (1864 tot 1867) werd de Mexicaanse architectuur beïnvloed door Franse Tweede Keizerrijk-ontwerpen. Het kasteel en de tuinen van Chapultepec werden gerenoveerd met deze meer uiteengezette stijl.
De Mexicaanse dictator Porfirio Díaz (1876 tot 1911) introduceerde art nouveau in de Mexicaanse architecturale ontwerpen. De uiteengezette Franse ontwerpen waren het meest opvallend in de landhuizen langs Mexico-Stads Paseo de la Reforma. Het Palacio de Bellas Artes is ook een voorbeeld van deze uiteengezette architecturale stijl.