Postmodernisme is een artistieke en academische stroming die tijdens de jaren zestig en zeventig dukw als opvolger van het modernisme. Postmodernisme verwerpt veel van de fundamentele aannames van de westerse beschaving sinds de Verlichting in de 18e eeuw. Postmodernisten geloven bijvoorbeeld dat er geen overkoepelende waarheid bestaat, en dat pogingen om er één te vinden alleen zullen leiden tot een individuele interpretatie van de realiteit. Postmodernisme, door barrières tussen elite- en populaire vorms van kunst en entertainment af te breken, heeft een significante invloed gehad op de westerse samenleving.
Modernisme was een stroming in kunst, cultuur en filosofie die ruwweg begon in de late 19e eeuw en duurde tot de jaren zestig en zeventig. Verlichtingsfilosofen hadden in de 18e eeuw de reden boven het geloof verheven en de individu gevierd, maar aan het begin van de 20e eeuw dethronerden Sigmund Freuds nieuwe theorieën over het onbewuste en Albert Einsteins relativiteitstheorie de rede en de voorrang van de mens in het universum. In de architectuur leverde het modernisme gebouwen op die de machine-ere verheerlijkten en het verleden mieden. Frank Lloyd Wright en Walter Gropius zijn voorbeelden van modernistische architecten. In de kunst typificeren stromingen als kubisme, surrealisme en futurisme het modernisme en braken ze met traditionele kunst, door verschillende manieren van het bekijken van de realiteit te verkennen. Modernistische literatuur omvatte werken van schrijvers als James Joyce en T.S. Eliot. Schrijvers als Eliot en Joyce speelden met nieuwe vorms, wijzend literaire traditie en een rechttoe rechtaan narratief af.
Geleerden zijn het erover eens dat postmodernisten de vooronderstellingen van de Verlichting verwerpen: westers niet langer geloven in vooruitgang, de zuiverheid van kennis of in zekerheden. Er is geen Waarheid, alleen waarheid, die afhangt van de geschiedenis en cultuur van iemand. Zelfs wetenschap wordt niet meer beschreven als het ontdekken van waarheden, maar eerder als het uitvoeren van experimenten en het aanbieden van theorieën onder paradigma's die na verloop van tijd verschuiven. Waar modernisten geneigd waren te geloven in de toekomst en het verleden verwierpen, zijn postmodernisten meer pessimistisch en zien ze de wereld niet per se verbeteren in de toekomst.
Postmodernisme duikte eerst op in de architectuur en kunst tijdens de jaren zestig en zeventig. Critici Robert Venturi en Charles Jenks vonden modernistische architectuur te homogen en verwaarlozend voor functie en omgeving. Postmoderne architecten als Michael Graves en Philip Johnson stopten met het gebruiken van glas en geometrische vormen van modernistische architectuur, incorporeerden historische stijlen in hun gebouwen en gebruikten polychromie. Postmoderne kunstenaars als Andy Warhol braken de barrières tussen hoog en laag in Pop Art. Postmodernistische kunstenaars onderscheiden zich verder van modernisten door historische thema's en stijlen in hun werk te incorporeren. Aangezien postmodernisten niet langer geloven dat er één juiste interpretatie van een kunstwerk bestaat, hebben ze het formalisme van modernistische kunst overboord gegooid, met een voorkeur voor persoonlijke stijlen gebaseerd op een menigte van tradities en culturen.
Vergelijkbaar met hoe Andy Warhol elitair en populaire kunst overbrugde, gebruikten postmodernistische auteurs als Thomas Pynchon thema's uit genres, historisch gezien als onbeschaafd, zoals sciencefiction, in hun werken. Andere schrijvers als John Barth voerden het postmodernistische project van het uitvinden van nieuwe vorms nog verder met gefragmenteerde proza dat vaak geen duidelijke narratief bood. Postmodernistische muziek omvat Philip Glass's minimalistische werken en John Cage's collaboratieve optredens waarin hij het publiek betrok.
Postmodernisme duikte eerst op in de kunst maar werd snel ook invloedrijk in de academie, waar literatuurtheoretici en filosofen bewust spraken over postmodernistische theorie. Een invloedrijke theoreticus was Jacques Derrida, die verantwoordelijk was voor de literatuurtheorie van deconstructie. Deconstructie voortkwam uit het idee dat de betekenis van een tekst verschilt voor elke lezer. Net als er geen één waarheid is, is er geen één betekenis inherent in een boek, kunstwerk of muziekstuk. Een andere Fransman, Michel Foucault, voerde Derrida's deconstructie nog verder, beweerdend dat elke individuele interpretatie van de wereld een machtverklaring is. Met deze vooronderstellingen gevestigd, zei filosoof Richard Rorty dat filosofie niet langer naar waarheid zou moeten zoeken, maar zich eerder zou moeten concentreren op het bespreken van de verschillende interpretaties van de realiteit.