Pablo Picasso schilderde zijn meesterwerk, Guernica, in 1937, zes dagen na de bombardement door de nazi's van de oude Baskische stad Guernica tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Het bombardement verwüstte de stad essentieel, met een geschatte 1.600 doden.
Picasso voegde aanvankelijk kleur toe aan Guernica door middel van krantenknipsels, blauwe schaduwing en een rode traan stroomend uit het oog van de schreiende vrouw. Pas in de finale compositiefase verwijderde hij alle kleur uit het schilderij.
Kleurtheorie ziet zwart en wit als non-kleuren omdat het toevoegen van deze aan primaire, secundaire of tertiaire kleuren alleen die tinten donkerder of lichter maakt (in plaats van een nieuwe kleur).
Guernica wordt in monochroom afgebeeld - zwart, wit en grijze tinten. Picasso leerde van zijn Blauwe Periode dat kleur kan afleiden van de betekenis van een schilderij, dus verwijderde hij kleur als een manier om de impact van het schilderij te vergroten.
Guernica vertegenwoordigt niet letterlijk het evenement dat het motiveerde, maar is allegorisch. Picasso geloofde dat allegorie in monochroom het best geschikt was om de diepten van lijding veroorzaakt door het evenement te oproepen.
Guernica was in opdracht gegeven door de Spaanse Republikeinse regering om de Spaanse Pavilion te versieren op de Pariser Internationale Tentoonstelling (de Wereldtentoonstelling van 1937 in Parijs).