Arts >> Kunst en entertainment >  >> Kunst >> Moderne kunst

Over Neo-Dada

Het jaar was 1917. Een jonge punk genaamd Marcel Duchamp besloot een beetje humor in de moderne kunstscene te injecteren, in naam van Dada. Hij monteeerde een readymade beeldhouwwerk van een urinoir. "Fountain", getekend met het pseudoniem R. Mutt, verontwaardigde het publiek diep. Duchamp kreeg instant bekendheid, en zijn "Fountain" werd rondweg afgewezen (of "verplaatst") van de avant-garde Society of Independent Artists tentoonstelling in New York. Vier decennia later, heet "Art News" magazijn en de kunstcriticus Barbara Rose de Neo-Dadaïsten, een nieuwe golf van Dada-geïnspireerde kunstenaars.

Geschiedenis

Net als Marcel Duchamp Dada een anti-kunstbeweging noemde, promooten de Neo-Dadaïsten hun anti-esthetische agenda. Het hindere niet dat Duchamp toevallig van Parijs naar New York was verhuisd en zijn ideologieën deelde met artistieke peers. Robert Rauschenberg en Jasper Johns grijpen snel de filosofie van het incorporeren van niet-traditionele elementen in kunstwerk op toen ze begonnen collages en assemblages te creëren met gevonden materialen.

Kenmerken

Neo-Dada kunst wordt gekenmerkt door de incorporatie van alledaagse items, het lenen van popcultuur-icoonen, referenties aan commerciële verpakking, en het gebruik van absurdistische thema's. Gevonden objecten en de herhaling van banale activiteiten werden ingezet als een kritiek op de burgerlijke samenleving. Onder de kunstenaars die zichzelf identificeerden als Neo-Dadaïst zijn Joseph Beuys, Nam June Paik, Allan Kaprow, Yoko Ono, Yves Klein, Jean Follett, Edward en Nancy Reddin Kienholz, Jim Dine, Robert Rauschenberg en Jasper Johns.

Tijdsbestek

Zuiveren daten de Neo-Dada periode als beginnend in 1958 en eindigend in 1962. Het sprong in het openbare oog naar het einde van de Abstract Expressionistische era en verdeelde zich als andere gerelateerde bewegingen momentum kregen, waaronder Pop Art, Assemblage, Fluxus en Happenings. Op zijn hoogtepunt beschreef Irvin Sandler Neo-Dada als "een avant-garde rage". Kunstenaars sedert deze tijd hebben de naam Neo-Dada gebruikt om hun werk te beschrijven. Bijvoorbeeld, in 2002, nam het kunstcollectief Kroesos Foundation Zurich's Cabaret Voltaire in bezit, de geboorteplaats van het Dadaïsme. Ze bezetten de ruimte voor drie maanden, met happenings en performances.

Effecten

De Neo-Dadaïsten werden beïnvloed door en beïnvloedden veel avant-garde performance en visuele kunstbewegingen. Musicus John Cage, wiens composities afhankelijk waren van toeval en de omgeving, belijde een liefde voor Duchamps visioen. Toneelschrijver George Brecht, beroemd om zijn effectieve methoden om de vierde muur te breken, organiseerde wat hij "events" noemde die de absurditeit van Dada hadden. De Fluxus-schools voorkeur voor vermaak en willekeurigheid trok ook op Neo-Dada's stijl. Waarschijnlijk een van de beroemdste figuren beïnvloed door Neo-Dada is Andy Warhol, wiens factory events en schilderijen van soepblikken Neo-Dada's aanbidding van popbeelden herinneren.

Expert inzicht

Criticus Marge Bulmer, in haar discussie over de assemblages en installaties van Edward en Nancy Reddin Kienholz, benadrukt de Neo-Dadaïstische neiging tot satirische. In het geval van Edward en Nancy, was de term "woedende satiricus", omdat hun juxtaposities van figuren middenin vervallen, weggegooide materialen de absurditeit en wanhoop van de menselijke conditie aanspreekt. Walter Hopps, in zijn catalogusessay voor een Kienholz-retrospectieve, stelt: "Niemand vergeet ooit de eerste keer dat ze een Kienzien zien." Hier was Neo-Dada op zijn meest succesvol, puin gebruikmakend om een prikkende commentaar op maatschappelijke kwalen te creëren.

Moderne kunst

Related Categories