Moderne protestkunstenaars bezighouden zich met hoe ze de aandacht van de massa's kunnen provoceren en betrekken. Met behulp van een verscheidenheid aan visuele en performatieve media, delen ze inzichten over politiek, maatschappelijke kwesties en persoonlijke ervaringen. De inhoud van hun kunst is doorgaans schokkend of subversief, bedoeld om een emotionele reactie te wekken. Hoewel divers in hun gekozen medium en hun boodschappen, delen protestkunstenaars het gemeenschappelijke doel om werken te creëren die agenten van verandering zijn.
Terwijl protestkunst al zo lang bestaat als mensen zich bezighouden met zelfexpressie, werd de moderne protestkunstbeweging geboren uit de politieke gebeurtenissen van de jaren zestig. Demonstraties, marsen, bijeenkomsten en kunsthappenings gebruikten tekens, banieren, performancekunst en andere media om boodschappen aan het volk te brengen zonder de barrières van curators, galerieën of de wereld van de commercië. Veel protestkunstenaars beschouwen de straten als hun galerieën.
Van het domein van marsen, is protestkunst een podium geworden voor allerlei zorgen, of ze nu politiek of persoonlijk zijn. Kunstenaar Carrie Mae Weems adresst ras en identiteit in haar verontrustende foto's en gemengde-media stukken. De internationaal beroemde Banksy steunt op schablonen om zijn satirische boodschappen over popcultuur en maatschappelijke kwesties te verspreiden. Dr. Goddess (ook bekend als Kim Hill) gebruikt gesproken woord en poëzie om verhalen over verslaving en maatschappelijke ongemak te weven die resoneren met theaterpubliek.
Moderne protestkunst overstijgt taal, landen en zelfs fysieke plaats, dankzij virtuele galerieën. Echter, stedelijke centra zijn typisch primair locaties voor protestkunst. Overal waar mensen verzamelen, zoals plein of drukke straten, en plaatsen nabij openbaar vervoer, zijn meer geneigd om telefoonpalen geplakt met posters te hebben, gebouwen versierd met doelgerichte graffiti, en hedendaagse muurschilderingen die mensen afbeelden die de status quo in vraag stellen. Gebieden rijk aan onenigheid en opstanden bieden het ideale doek voor een publieke kunstenaar die een boodschap van maatschappelijke relevantie wil delen.
Kunsthistorici en sociaal wetenschappers stellen de vraag: Is protestkunst reflecterend op een huidige maatschappelijke ziekte, of kan het ook een agent van verandering zijn? De geschiedenis biedt voorbeelden van beide mogelijkheden. Pablo Picassos "Guernica", specifiek gecreëerd om de gruwelen van de nazi-bombardement van Guernica, Spanje in 1937 te verkennen, blijft een dammende kritiek op de gruwelen van de oorlog. Richard Serra's poster van een gekapuconde Abu Ghraib-gevangene, getiteld "Stop Bush", werd in veelvoud gemaakt en oorspronkelijk aangeboden als een gratis internetdownload. Fotograaf en zelfuitgeroepen experimentele geograaf Trevor Paglen probeert kwesties betreffende overheimsgeheimen onthullen in zijn foto's van officieel niet-bestaande spionsatellieten.
Een van de kernmisvattingen over protestkunstenaars is dat ze opgeschoolde kunstenaars moeten zijn. Inderdaad, de outsider en visionaire kunstenaar bewegingen, beroemd gemaakt in "Raw Vision" magazine, benadrukken de kracht van de zelfgeleerde creatieven. Onbelemmerd door de regels en tradities van de kunstestablishment, benadrukken outsider kunstenaars vaak het potentieel van één persoon's verhaal en ervaring. De artistieke voorstelling van een individu's stem kan doorklinken tot de massa's en, uiteindelijk, verandering teweegbrengen.