Filipijnse volkskunst spiegelt de tao (gewone volk) door vijf onderling verbonden domeinen.
Schilderijen, snijwerken, beeldhouwwerken tonen landelijke scènes, arbeid, rituelen. Inheemse materialen (bamboe, hout, klei, abaca) tonen uitvindendheid.
Distincte melodieën/ritmen mondeling doorgegeven. Instrumenten: kudyapi (luit), bamboefluiten, kulintang (gongs). Liedjes vertellen liefde, heldendap, gemeenschap.
Volkdansens (tinikling, cariñosa) uiten vreugde, strijd, identiteit. Vaardigheid + kunstzinnigheid in gemeenschapsviering.
Epen (Darangen, Hudhud), legenden, mythes, volksverhalen. Thema's: moed, liefde, bovennatuurlijk. Morele lessen, maatschappelijke normen.
Weven (inabel, t'nalak), pottenbakken, houtsnijwerk. Functionele schoonheid; intergenerationele kennisoverdracht.
Samen bewaren deze vormen Filipijnse identiteit — geworteld in land, gemeenschap, en veerkracht.