De Romeinse architect Vitruvius schreef het beroemde 'Handboek over Architectuur', ook bekend als 'De Tien Boeken over Architectuur' onder de heerschappij van Augustus in het oude Rome. In 1681 maakten vertalers de Latijnse tekst beschikbaar voor hedendaagse Italianen. De publicatie van het handboek werd de belangrijkste tekst voor architectuur door heel Italië, vooral in de architecturale stijl van Florence tijdens de Renaissance (circa 1300 tot 1500 n.Chr.). Florijnse Renaissance architecten, getraind als humanisten, 'hielpen de status van hun beroep van vakman tot kunstenaar te tillen,' aldus kunsthistorici van het Metropolitan Museum of Art. 'Ze hoopten structuren te creëren die zowel emotie als reden zouden aanspreken.'
De koepelstructuur markeert het begin van Renaissance architectuur in Florence. De koepel is een van de bekendste Renaissance architecturale stijlen. De Basilica Santa Maria del Fiore, algemeen bekend als El Duomo, 'de koepel', is de centrale kathedraal in Florence. De koepel, en de gehele kerk, waren geïnspireerd en gemodelleerd naar een koepel geschapen in de Gotische stijl door Arnolfo di Cambio. De kerk mengde zowel oude Italiaanse als moderne Renaissance ontwerpen.
In Renaissance Florence bouwden architecten gebouwen met een Gotische stijl gevel en een modern, Renaissance interieur. Bekend als een voorbeeld van Florijnse architectuur, is de kerk van Santa Croce een ideaal voorbeeld. De voorkant, zijkanten en achterkant van Santa Croce tonen Gotische architectuur, door Arnolfo di Cambio, vol boogvensters en vliegende stutten. Echter, de kapel binnen toont architecturale ontwerpen door Brunelleschi – wiens zorgvuldige gebruik van proporties klassieke stijlen creëerde. Binnen de kerk zijn monumenten, boogvensters en graven in de Florijnse stijl.
Een arcade is een populaire Renaissance architecturale structuur met een reeks bogen ondersteund door hoge kolommen. De architect, Angelico, oefende lineair perspectief in zijn arcade ontwerp. Door gebruik te maken van een 'verdwynpunt', of een punt op de 'horizonlijn', creëerde hij kolommen van langere en kortere lengtes om een realistisch gevoel van afstand en ruimte te produceren.
De villa, een huis gebouwd buiten de stad in een natuurlijk landschap, duikte op als architecturaal ontwerp in de Renaissance. Oorspronkelijk onderdeel van oude Italiaanse architectuur, waren villa's bedoeld voor de rijk en stelden architecten in staat om los te gaan met weelderige creativiteit. In de Renaissance begonnen architecten villa's dichter bij de stad te bouwen voor minder rijk Florijnen. Het centrale ontwerp bleef altijd hetzelfde: een idyllische omgeving om rust te vinden van de stad. De staatlijke, paleisachtige ontwerpen omvatten boogvensters, arcades, kolommen, paden, tuinen en reuzematige binnenplaatsen.