Het woord 'renaissance' betekent 'hergeboorte' in het Frans. Voor de Renaissance periode betekende het een terugkeer naar klassieke tradities, terwijl nieuwe technieken en stijlen werden ingevoerd. Kunst in de Renaissance is indicatief voor deze hergeboorte van het klassieke, specifiek in zijn benadering van beeldhouwkunst. Als een dominante kunstvorm uit het oude Griekenland, werd beeldhouwkunst in de Renaissance herboren en kreeg een nieuw leven.
Beeldhouwwerken in de Renaissance werden levensgetrouwer. Ervaren beeldhouwers werkten om de menselijke vorm te recreëren, demonstrerend de precisie van hun gereedschappen. Een van de beroemdste beeldhouwwerken van de Renaissance, Michelangelo's 'David', beeldde de religieuze held naakt, tonend Michelangelo's vaardigheid in het recreëren van het menselijk lichaam in steen. Vergelijkbare werken uit die tijd toonden ook deze levensgetrouwe kwaliteit en aandacht voor detail.
Renaissance beeldhouwkunst aanpaste een nieuwe kunstfilosofie toe, suggesterend dat beeldhouwwerk van elke hoek bekeken zou moeten kunnen worden. Als resultaat begonnen beeldhouwers uit de periode extra aandacht te besteden aan de details van hun werk vanuit andere hoekjes. Beeldhouwwerken werden van de muur naar het midden van kamers verplaatst, waardoor toeschouwers het werk vanuit elke hoek van de kamer konden zien en deze nieuwe aandacht voor detail konden appreciëren. Als resultaat werd beeldhouwkunst een kunst, onafhankelijk van de architectuur van zijn omgeving.
Beeldhouwers in de Renaissance begonnen werken te maken die veel groter waren dan die van eerdere kunstenaars. Als voorbeeld, Michelangelo's David stond volle 5,2 meter hoog. De verhoogde grootte van Renaissance beeldhouwwerk hielp een overweldigend gevoel bij kijkers te creëren dat bijdroeg aan de aantrekkingskracht van de periode en later kunstenaars beïnvloedde. Bovendien versterkte dit het idee dat een beeldhouwwerk onafhankelijk was van het gebouw waar het gepresenteerd werd.
Renaissance beeldhouwwerken begonnen emotie in hun kunst te verkennen en deze emotie te onthullen door hun verhoogde detail. Bijvoorbeeld, Michelangelo's 'Pietà' beeldde Maria met het lichaam van Christus na zijn kruisiging. In het werk beeldt de feestelijke blik op haar gezicht de emotie van een moeder die haar zoon verloren heeft, terwijl haar houding zorgvuldig geconstrueerd is om een moeder voor te stellen die een kind in haar schoot houdt. De toevoeging van sterke emotie in Renaissance beeldhouwwerk voegde een ontroerende kwaliteit toe aan het werk van de periode dat helpt het te verbinden met de emoties van de kijkers.