De woorden "ingekort" (abridged) of "ongekort" (unabridged) prangen vaak op de voorplat van boeken. Veel lezers negeren deze aanduidingen en pakken het boek gewoon op, uit onwetendheid of onverschilligheid. Toch kan ingekortheid wijzen op de functie van een boek of zelfs hintern aan een turbulente publicatiegeschiedenis. Een lezer die kan onderscheiden tussen "ingekort" en "ongekort", kiest titels met disernement.
Het werkwoord "inkorten" (abridge) betekent inkorten of reduceren. Met andere woorden: inkorteren is iets lang nemen en kort maken. "Ongekort" (unabridged) duidt aan dat iets in zijn complete vorm bestaat en niet ingekort is; het neemt slechts één grammaticaal vorm aan, het bijvoeglijk naamwoord. Beide woorden afstammen van het Oud-Franse werkwoord "abregier" (inkorten), afkomstig van het Latijnse "abbreviare" (afkorten).
"Inkorten" geldt meestal voor boeken. Omdat het Engels zoveel woorden bevat, verkopen de meeste woordenboekuitgevers ingekorte woordenboeken (bureauswoordenboeken) die ongeveer 200.000 veelgebruikte woorden definiëren. Ongekorte woordenboeken tellen vaak meerdere delen, zoals "The Oxford English Dictionary" met 20 delen. Soms geven uitgevers ingekorte versies van lange romans, zoals die van Charles Dickens. Sommige audioboeken zijn ook in ingekorte formaten beschikbaar.
Uitgevers korten boeken in voor gemak en belangstelling. Ongekorte woordenboeken zijn simpelweg niet praktisch voor de gemiddelde persoon die een gelegelijke naslagwerk nodig heeft. Mensen die normaal geen 1000-pagina's dikke Dickens-roman zouden lezen, vinden een ingekorte versie wellicht toegankelijker. Wetenschappers vertrouwen echter op ongekorte uitgaves. Sommige ongekorte woordenboeken bevatten ook de geschiedenis van een woord, een interessegebied voor etymologen of taalkundigen. Een andere reden voor ingekorte uitgaves is censuur van controversiële scènes, zoals openlijke seksualiteit, scheldwoorden of geweld.
Naast het woordenboek zijn veel boeken ingekort, meestal voor censuurredenen. Otto Frank hield diverse fragmenten uit "Het dagboek van Anne Frank" die over de seksualiteit van zijn dochter gingen, jarenlang achter. D.H. Lawrence's seksueel expliciete roman "Lady Chatterley's Lover" werd ook ingekort voor censuur. Thomas Bowdler verwijderde grove uitdrukkingen in zijn Shakespeare-uitgaves, wat leidde tot de term "bowdleriseren".