Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Fictie

Hoe je een detectiveroman schrijft volgens een vast formaat

Sinds Edgar Allan Poe de eerste detective creëerde, is het detectivergenre een vaste waarde in de literatuur. Vroegere detectiververhalen kenmerkten zich vaak door een groep amateur-sleuths die de moordenaar zochten; later introduceerde de hard-boiled privé-detective. Voor iedereen die wil leren schrijven in het misdaadgenre, biedt het detectiververhaal een vast formaat om te volgen.

Stappenplan

  1. Introduceer de misdaad. De misdaad moet in de eerste drie hoofstukken geïntroduceerd worden, omdat het de basis vormt voor het hele verhaal en waar de plot omheen draait. Je kunt een of twee hoofdstukken gebruiken voor achtergrond of opbouw, maar als je de misdaad te laat introduceert, verliest de lezer snel de interesse.

  2. Introduceer de detective. Meestal belt het slachtoffer of iemand uit de omgeving de detective – een privé-detective – en vraagt hem de zaak te onderzoeken. De detective is doorgaans een middenjarige man die cynisch, right-on, moeilijk te hanteren is, maar over een briljante, logische geest beschikt die anderen benijdt. Hij heeft vaak een slechte, verslavende gewoonte zoals drinken of roken. Is de detective geen privé-detective maar een amateur, dan is het meestal een hoofdpersonage dat in het midden van de misdaad zit en dezelfde kenmerken vertoont.

  3. Introduceer de belangrijkste verdachten en de antagonist. Alle hoofdverdachten moeten vroeg in het verhaal worden geïntroduceerd, na de misdaad en de detective, zodat de lezer kan gokken wie schuldig is. Hoofdverdachten hebben vaak irriterende persoonlijkheden of destructieve gewoontes die ze onsympathiek maken.

  4. Houd de lezer in het duister. Als de lezer de misdaad oplost voordat het verhaal ten einde is, zal hij het boek als simpel ervaren en zich niet uitgedaagd voelen. Laat de lezer niet in de gedachten van de verdachten of de antagonist kijken. Geef de illusie dat personages een leven hebben buiten de pagina's, zodat de lezer kan gokken wat ze doen wanneer de detective niet kijkt.

  5. Geef aanwijzingen. Hoewel je de lezer in het duister houdt, moet je wel voldoende aanwijzingen geven zodat de lezer kan proberen te raden wie de misdaad heeft gepleegd en hoe. Als het einde volledig onverwacht komt, voelt de lezer zich bedrogen. Geef net genoeg informatie om de lezer te laten puzzelen, maar niet genoeg om het daadwerkelijk op te lossen.

  6. Creëer een gevaarlijke situatie voor de detective. Voor het einde van het verhaal wordt de detective meestal in levensgevaar gebracht door de antagonist. Zodra de detective ontdekt wie de misdaad heeft gepleegd, probeert de antagonist hem te vermoorden of legt een val. De detective moet de val ontlopen of de antagonist verslaan om de schuldige aan de overige verdachten te onthullen.

  7. Laat de detective de misdaad oplossen. De detective lost de zaak op door logische deductie, niet door een deus ex machina, een bovennatuurlijke gebeurtoenis of een toeval. De briljantie van de detective moet duidelijk worden door zijn vermogen om alle aanwijzingen samen te voegen.

  8. Beantwoord alle openstaande vragen. Vermijd dat de lezer zich afvraagt wat er in een bepaalde situatie is gebeurd door alles aan het einde uit te leggen. De lezer moet het verhaal met een bevredigend gevoel afsluiten, niet met verwarring.

Fictie

Related Categories