Bij het schrijven van fictie kan setting verrassend lastig zijn. Setting betekent meer dan alleen geografische locatie, en hoe vaak je ook claimt dat je verhaal in een specifieke plek speelt: tenzij je die plek tot leven wekt, klinkt je zorgvuldige beschrijving hol.
Integreer je setting natuurlijk in het verhaal. Een fictiestuk moet natuurlijk vloeien en niet als een reisgids lezen. In plaats van kaal te stellen waar je verhaal speelt, beschrijf de topografie kunstmatig. Een verhaal in Hawaï wordt anders beschreven dan een in Minnesota. Laat de lezer de geografie geleidelijk leren door beschrijving in plaats van het simpelweg te vertellen.
Gebruik dialoog om setting te onthullen. Dit betekent niet dat personages over Nieuw-Engeland praten, maar dat je ze dialoog geeft met de nuances en afgehakte accenten van Yankees. Mensen geboren in het Zuiden gebruiken niet dezelfde historische zinswendingen als mensen uit het Middenwesten. Neem de tijd om te leren hoe mensen in verschillende regio's praten en gebruik dat subtiel om setting te onthullen.
Vergeet niet dat effectief gebruik van setting ook te maken heeft met tijd. Een verhaal in Jackson, Mississippi, in 1950 leidt tot een heel ander verhaal dan in 2000. De sfeer en het algehele gevoel van een setting veranderen over tijd naarmate de samenleving vooruitgaat aan haar conservatieve jokken. Adresseer deze elementaire aspecten van setting wanneer je schrijft.
Weerstand de verleiding om je verhaal te beginnen met het onthullen van de setting. Dat is een beginnersfout. Een andere fout: een lange lijst met beschrijvingen van de setting. In plaats van twee pagina's bergen, rivieren en architecturale stijlen, strooi deze elementen op de juiste plekken door het verhaal heen.
Gebruik setting als element van je thema. Overweeg het thema van vervreemding en eenzaamheid. Je kunt je verhaal plaatsen in het midden van de woestijn of in de stalen jungle van New York. Twee benaderingen van hetzelfde thema, alleen gedifferentieerd door de verandering in locale.