De Trojaanse Oorlog, zoals Homer het zingt, is een botsing van twee coalities – elk een kwetsbare alliantie van koninkrijken, helden, en goden met concurrerende agenda's.
Opperbevelhebber: Agamemnon, Koning van Mykene, broer van Menelaos. Zijn autoriteit is nominaal; hij leidt door consensus van gelijken.
Sleutelhelden:
Bijdragende koninkrijken: Mykene, Sparta, Pylos, Ithaka, Salamis, Argos, Phthia, Kreta, Rhodos, en tientallen meer – elk gebonden door de Eed van Tyndareus om Helens huwelijk te verdedigen.
Koning: Priamos, bejaard maar vereerd, vader van 50 zonen (19 door Hecuba).
Sleutelhelden:
Geallieerde volkeren: Dardanen, Lyciërs, Thracen, Caren, Paeoniers, Halizonen, Amazones (Penthesilea), Ethiopiërs (Memnon).
De goden zijn geen toeschouwers – ze zijn strijders.
Archeologie bevestigt een Troje (Hisarlik, Laag VIIa) vernietigd ca. 1180 v.Chr. – waarschijnlijk door conflict. Maar de "tienjarige beleg," de held-tegen-held duels, en de goddelijke interventies zijn poetische architectuur. De oorlog bestaat in het snijpunt van herinnering en metafoor: een Bronstijdconflict vergroot tot het definerende epos van de Griekse identiteit.