Op basis van biografieën (Neal Gabler, Bob Thomas), studio-archieven en tijdgenootlijke verslagen, stond Walt Disney streng tegen:
De animatorsstaking van 1941 traumatiseerde hem. Hij zag vakbonden als communistisch geïnfiltreerd dreigingen voor zijn creatieve controle en "familie"-cultuur. Getuigde voor HUAC (1947) met noemen van verdachte communisten.
Obsessieve bescherming van personages (verlies van Oswald de Konijn aan Mintz/Universal). Reeds oneindig inbrekers. Lobbyde voor copyright-uitbreiding (Sonny Bono Act / "Mickey Mouse Protection Act").
"Kwaliteit wint." Vereiste "plussing" (constante verbetering). Weigerde "goed genoeg" — bijv. herschikken Fantasia, uitstellen Sleeping Beauty 6 jaar voor kunstkwaliteit.
Werkte 16-urige dagen, verwachtte gelijke intensiteit. Zette "nine-to-fivers" op straat. Waardeerde "stick-to-it-ivity."
Dunne huid. Dissens gezien als ontrouw. "Ja-mensen" gepromoveerd; kritische stemmen gemarginaliseerd (bijv. Art Babbitt na staking).
Micromanagede budgetten. Hergebruikte animatiecels. Bouwde Burbank-studio met ondergrondse tunnels om weersvertragingen te vermijden.
Nuance: "Haat" is sterk. Dit waren professionele obsessies die zijn perfectionisme dreven. Hij hield van treinen, miniaturen, chili en zijn dochters.