Een gedicht communiceert, in tegenstelling tot proza, niet alleen door taal maar ook door zijn vorm op de pagina. De dichter gebruikt de pagina alsof een kunstenaar zijn doek gebruikt. De lezer neemt direct de lengte van het gedicht, de regellengtes en het aantal strofen in. Veel formele gedichten, zoals een sonnet, hebben regelmatige regellengtes en een voorspelbaar aantal regels. Vrije verzen kunnen meer vrijheden nemen met de vorm, wat soms verrassende visuele resultaten oplevert. Concrete poëzie gaat nog verder: de woorden zijn in afbeeldingsvorm uitgelegd om het onderwerp van de dichter te reflecteren.
Regels in een gedicht kunnen lang en regelmatig zijn, kort en regelmatig, of een mengvorm. Hoe de dichter de woorden structureert qua regellengte, vormt het gedicht. Soms is een doorlopend gebruik van korte of lange regels doelbewust, om het thema te matchen. Korte regels kunnen snelheid of ontwrichting uitdrukken. De ogen van de lezer halen informatie uit het algehele visuele effect van de regellengte.
Strofen breken het gedicht op de pagina. Als de dichter in een blok schrijft zonder strofbreuken, kan het gedicht dichtbij lijken. Vierregelsverzen of tweeregelige couplets, geliefd bij kinderdichters, geven het gedicht een regelmatige visuele vorm die geruststellend kan zijn. Regelmatige strofen bieden symmetrie. Soms kiest een dichter voor een blok regels, gevolgd door een witruimte en een enkele regel of couplet voor nadruk. Deze witruimte rondom de woorden draagt ook bij aan de visuele verschijning.
Sommige dichters gebruiken een combinatie van verschillende lettertypen als onderdeel van de visuele verschijning. Sommige regels kunnen vet of cursief zijn, vooral bij dialogen. Soms worden hoofdletters als visueel effect gebruikt of de lettergrootte gewijzigd om iets in de tekst te benadrukken. Leestekens zoals weglatingstekens, vraagtekens en uitroeptekens kunnen effectieve visuele middelen zijn om interesse toe te voegen.
Concrete poëzie brengt het visuele element nog verder. In deze vorm ziet de indeling van woorden op de pagina eruit als het beschreven object, zoals een vogel of een boot. De dichter gebruikt alle visuele middelen - typografie, leestekens en witruimte - om een woordenafbeelding te creëren.