"Regels die niet helemaal over de pagina lopen" wordt vaak beschouwd als het kennende kenmerk van poëzie. Poëtische stijlen variëren zo enorm volgens genre, historisch tijdperk en artistieke stroming, dat het bondig definiëren van poëzie moeilijk is. De lengte en rangschikking van de regels zijn dan wellicht de enige zichtbaar onderscheidende tekens van een gedicht en dus een belangrijk aspect van poëzie. Verschillende dichters structureren de regels in hun gedichten anders. Soms volgen ze een bepaalde poëtische traditie. Soms hebben ze hun eigen stijlen, ook wel bekend als "vrije verzen" poëzie. Je staat voor een verscheidenheid aan opties bij het beslissen hoe je de regels in je gedicht rangschikt.
Rangschik de regels in je gedicht volgens rijm. Rijm verwijst naar de herhaling van woorden die als elkaar klinken. Dit kunnen de laatste woorden in een regel zijn, of ze kunnen elders gelegen zijn, zoals in een interne rijm. Bepaal welke regels en hoeveel je wilt laten rijmen. Bijvoorbeeld, een rimerend couplet is twee regels die rijmen op de laatste woorden. Je kunt ook elke andere regel, elke derde regel of elk ander patroon van je keuze laten rijmen.
Ord de regels volgens lettergreepstructuur. Lettergrepen verwijzen naar het aantal klanken in een woord. Bijvoorbeeld, het woord "zonneschijn" heeft twee klanken, terwijl "glimlach" er maar één heeft. Het creëren van regels met hetzelfde aantal lettergrepen voegt eenheid toe, maar ook rigiditeit aan je gedicht. Overweeg of je dit effect wilt.
Formatteer de regels in je gedicht volgens maat. Maat verwijst naar het aantal beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepen in een woord of zin. Bijvoorbeeld, als je het woord "gelukkig" hardop zegt, benadruk je "geluk" en haast je "kig", dus de klemtoon ligt op "geluk". Klassieke dichters zoals Shakespeare en Milton bouwden zorgvuldig gedichten met bepaalde klemtoonpatronen. Een Shakespeareaanse sonnet bevat bijvoorbeeld vijf sets onbeklemtoond-beklemtoonde lettergrepen in elke regel.
Deel je regels in strofen om een verandering in onderwerp aan te duiden. Net als een prozaschrijver alinea's gebruikt om afzonderlijke ideeën te organiseren, kan een dichter ook ideeën scheiden in strofen in vrije-verzen poëzie. De strofen kunnen elke lengte en grootte hebben.
Construeer een beeld met de regels van je gedicht, een techniek genaamd concrete poëzie. Een concreet gedicht afgebeelt een beeld, zoals een boom, met de regels van het gedicht die de stam, takken en bladeren vormen. Een creatief concreet gedicht kan ook een concept vertegenwoordigen. Bijvoorbeeld, regels die door het gedicht heen meanderen, kunnen een zachte bries of een gevoel van disorientatie symboliseren.