Woorden kunnen betekenis communiceren door denotatie en connotatie. Terwijl denotatie de letterlijke betekenis van een woord is, is connotatie meer gebaseerd op de emoties en secundaire betekenissen die een woord met zich meedraagt.
Webster's definieert connotatie als "het suggereren van een betekenis door een woord verder dan wat het expliciet beschrijft." Met andere woorden, connotatie verschilt van denotatie, de letterlijke betekenis van een woord, omdat er secundaire associaties zijn die mee gaan met sommige woorden. Dus een negatieve connotatie is een woord dat een slechte emotie of associatie met zich meedraagt.
Dichters maken zwaar gebruik van connotatie. Ze kiezen ervoor om bepaalde woorden op specifieke plaatsen te zetten omdat de negatieve of positieve connotatie die een bepaald woord draagt, de dichter kan helpen het punt dat ze maken verder te duwen. Het wordt ook gebruikt om stemming en toon door een gedicht heen te creëren.
Context bepaalt de connotatie van een woord. Bijvoorbeeld, de meeste mensen zouden een auto-motor "vet" verwachten, maar als het woord gebruikt wordt om een persoon of voedsel te beschrijven, wordt het meestal in een negatief licht gezien.
In de tweede regel van Wilfred Owen's gedicht "Dulce et Decorum Est", gebruikt de dichter de frase "hoestende als heksen" om soldaten tijdens de Eerste Wereldoorlog te beschrijven. Het woord "heksen" draagt een negatieve connotatie van kwaadwilligheid. Het woord wordt ook vaak geassocieerd met verouderde vrouwen, dus het geeft de lezer een goed beeld van de gezondheidstoestand van de soldaten in het gedicht.